Fotograf sanatındaki çekim hataları gibi,yaşamımızda da değerlendirme hataları yapıyor muyuz bol bol?Her durumu,olayı kendimizce en uygun fonda fotoğraflayıp ,sevdiklerimizi baş köşelere,sevmediklerimizi en ücra köşelere mi yerleştiriveriyoruz?

Sizin kaç tane bu tarz yaşam fotoğrafınız var en kötü çerçeve içerisinde ,en olmadık yerlere savrulmuş?

Her fotoğrafta bir konu,bir özne var mutlaka, mutlulukla gülen bir çehre.... Peki ya fon ? Genelde en güzel fon seçilir fotoğraf konusuna mekan olarak.Ya yemyeşil bir bahçe ya da masmavi bir deniz.... Buraya kadar herşey güzel.Yalnız iki boyutu var işin.

Ya en güzel fonda gülümseyen yüzün aslında kendini kandırdığı ,o fonun aslında bir imitasyon olduğu gerçeği ya da en acımasız en karanlık fona yerleştirilen haksızlığa uğramış yüzlerin sessiz serzenişleri....Biz de olabiliriz bu bir başkası da.Çıkaralım mı şimdi fotoğraflarımızı, serelim mi ortaya birer birer yeni baştan düşünmek için?

Yaşamımıza ait en güzel anlar bir bir birikiyor.Bir fotoğraf sergisi olarak düşünürsek yaşadıklarımızı ,ya da fotoğrafladıklarımızı diyelim;hangileri hakeder en değerli övgüleri?Kimlerin sergilerinde en baş köşelerdeyiz?Ya da kimler nerede unuttu bizleri?

Sonsuza dek gözönünde olacağını sandığımız umarsız gülüşlerle konu olduğumuz fotoğraflarımız şimdi nerelerde?